ACI KAPIYI AÇAN ANAHTARDIR...

Eyy arayan,
Kapının önünde duran sen…
Bil ki kapalı olan demirden değil;
kilidi dışarıda değil, içerdedir.

İnsan, kapıyı dışarıda arar.
Oysa kapı içe açılır.
Ve anahtar, eline değil; canına dokunur.

Adı acıdır.

Acının Yolu

Acı, sonradan gelen bir misafir değildir.
O, yolun başında bekler.
Görmezden gelinen her adımda büyür,
tanındığında ise küçülür.

Kadim olan bilir:
Acı, karanlık değildir;
karanlığa götüren değil, karanlıktan geçirendir.

Bu yüzden acı susturulmaz.
Bu yüzden acı bastırılmaz.
Çünkü bastırılan şey, kapının önünde kalır.

Kapı ve Eşik

Her kapının bir eşiği vardır.
Eşik, ne önceye aittir ne sonraya.
Orada duran, ne bildiğidir ne olacak olan.

Acı insanı işte buraya getirir.

Eski benlik çözülür.
Yeni olan henüz şekil almamıştır.
Bu aralıkta kalmak zordur.
Ama anahtar tam da burada döner.

Anahtarın Ağırlığı

Anahtar hafif olmaz.
Hafif olan kapı açmaz.

Acı, insanın taşıyabileceği kadar gelir.
Ne eksik, ne fazla.
Taşıdıkça keskinliği azalır,
anlaşıldıkça anlam olur.

Eyy yürüyen,
Bil ki sana dokunan acı
bir engel değil,
bir çağrıdır.

Açılan Şey

Kapı açıldığında,
acı gitmez;
yer değiştirir.

Yük olmaktan çıkar,
bilgiye dönüşür.
Yara olmaktan çıkar,
iz olur.

Ve iz, yolu hatırlatır.

Eyy kapının önünde duran,
Anahtarı başka yerde arama.

Acı, kapıyı açan anahtardır.
Kapı sensin.
Açılan da sensin.